Ons Eigen Verhaal...

Hierbij : ONS VERHAAL !


” 5/4/2013. Volgens onze gyne alles perfect in orde in die dikke bolle buik! Volgens mama ( ikzelf dus ) was er toch iets mis. Al dagen had ik niets meer gegeten eni ik bibberde uit mijn vel. Na een extra ( voor de zekerheid) bezoekje aan de huisarts ging ik op zijn aanraden toch maar eventjes ons laten checken in het ziekenhuis! Een controle meer kan nooit kwaad toch! Tijdens de eerste momenten daar bleek er niet veel mis te zijn. Maar ik voelde me al een tijdje zo geweldig slecht en bleef toch nog maar even wachten. Hoe langer ik daar zat ( gelukkig was mijn mama bij mij! ) hoe minder positief het leek te worden. Eerst belde ik Raf nog op om te zeggen dat hij maar naar huis mocht rijden , niets aan de hand. Wat later moest ik in allerijl bellen dat hij  NU METEEN moest komen. Het woord coma kwam nog uit de mond van de gyne toen van dienst en het volgende wat ik kreeg was die geweldig pijnlijke ruggenprik! Enkele minuten later hoorden wij onze Loewis! Het ging snel , vreselijk snel! Mijn mama werd met tegen de muur geduwd en ik werd in allerijl uit mijn kamer gereden. Loewis moest meteen geboren worden , wat was dat voor een toestand! Verdikt? Gevorderde zwangerschapsvergiftiging. Maar ik was mama en mijn man papa , van het allerschattigste mannetje! Loewis , 34 weken , 47 cm en 2,200 kg. Perfect! Simpelweg Perfect! 

 

 

” 1 jaar later vonden wij dat het een mooie moment was om te denken aan een 2e kindje. Wij vonden het idee dat ze samen groot zouden zijn helemaal geweldig en lieten de natuur van toen zijn gang gaan. En de natuur was ons gunstig gezind. Ik herrinner mij mijn eerste bezoekje bij de huisarts na de eerste bloedafname: ” Helaas Evelyn, je bent niet zwanger.” Ik dacht, dat kan niet. En enkele dagen later ging ik terug. Volgende boodschap van de dokter: ” Proficiat Evelyn , we hadden de eerste keer te snel bloed afgenomen! ” Yes! Enkele dagen later liet ik opnieuw bloed afnemen om te kijken of de waarden positief waren gestegen. Toen was het antwoord: ” Evelyn, jouw waarden zijn wel heel erg hoog! Misschien is het wel meer dan 1 kindje! ” Toen duurde het lang, veel te lang voor dat eerste gyne bezoekje! Maar op 6 weken zwangerschap mocht ik dan eindelijk gaan! De gyne vertelde me dat ik idd zwanger was en dat hij 1 vruchtje zag. Ik schrok en vroeg hem rechtuit: ” En waar is nr 2? ” Hij lachte maar nam voor de zekerheid toch nog een kijkje en idd! Nr 2 zat verstopt! Ik was blij , zo vreselijk blij! Raf was vooral heel bleek, haha! Wauw , binnenkort waren wij met z’n vijven! Dat ging even toch wel snel! Maar deze zwangerschap verliep behalve het feit dat ik vooral moest rusten, toch wel vrij goed. Tot op een bepaald moment. Na ongeveer 30 weken zwangerschap begon ik mij toch ernstig zorgen te maken. Ik voelde minder in mijn buik als toen Loewisje er alleen inzat. Dat kon toch niet! Mijn buik groeide hoegenaamd niet en ik vond dat dit toch echt niet kon op deze moment in de zwangerschap. Ik heb ’s ochtends nog met mijn huisarts gebeld, die vertelde me dat ik die dag nog eventjes moest aanzien wat de gyne vertelde. Dus ik ging met een klein hartje op consultatie maar hij verzekerde mij dat alles oke was. Opnieuw was ik er niet gerust in, laat het ons een !mama-gevoel! noemen! Ik belde opnieuw met mijn huisarts maar ook hij kon niets merkwaardigs opmerken uit de bloedresultaten ed. Ik dacht, laat het los en ontspan. Ik nam een bad en om 22u ’s avonds ging onze thuistelefoon. Raf kwam naar boven en zei ” kom rustig uit bad en we rijden naar spoed.” Mijn huisarts had Raf opgebeld om te zeggen dat ik altijd mijn !mama-gevoel! moest volgen. Ik deed alles met een klein hartje, gaf Loewis een geweldig dikke extra nachtzoen en vertrok richting spoed. Eens daar aangekomen wisten ze al van mijn komst en ging ik gelijk aan de monitor! Vanaf toen ging alles snel. Om een superlang verhaal heel kort te maken bleek dat onze kindjes al op een 26 weken gestopt waren met groeien. Ze waren klein, te klein. Na 2 dagen werd ik overgebracht naar Leuven, waar ze het zo lang mogelijk gingen rekken. En hop, opeens was mijn grote vijand daar weer. Een nieuwe zwangerschapsvergiftiging stak de kop op! Ik weet mijn eerste zin nog in Leuven tegen Raf! ” Volgende vrijdag worden onze kindjes geboren, op 31 weken, langer gaan ze het niet kunnen rekken! ” Donderdagnamiddag kwam de prof op mijn kamer en zei me: ” Bel jouw echtgenoot maar op, morgenvroeg 6u30 gaan jullie kindjes ter wereld komen! ” Uiteindelijk heb ik nog erg lang moeten wachten en vrijdagmiddag om 13u19 kwam Juliette piepen en om 13u20 George! Zo klein! Onbeschrijflijk! Juliette, 31 weken, 1,3 kg, 38 cm, perfect, helemaal perfect! George, 31 weken, 1 kg, 36 cm, net zo perfect! Ik was heel erg blij dat ze in Leuven de tijd genomen hebben om de avond voor de bevalling ons eventjes kindjes te laten zien van om en bij deze gewichtjes, zo wisten we toch wel een beetje waar we voor stonden. Enkel die ene vraag, die ontzettend moeilijke vraag! Hoe ver willen jullie gaan? Hoe ver mogen wij gaan moest er enigzins iets aan de hand zijn? Vreselijk! Maar je antwoordt toch telkens alleen maar met de beste bedoelingen voor je kindjes! Na deze moeilijke dagen zijn wij nog enkele maandjes in Leuven gebleven. Het was een woelige, moeilijke tijd met ups, maar helaas ook downs, ik was op, maar als mama en papa blijf je gewoon doorgaan! Na 7 weken kwam Juliette thuis, 2 weken later ook George. Eindelijk waren wij compleet!

Nu zijn we zoveel jaren later! Loewis kan al lezen! Waar gaat de tijd toch heen! Ondertussen zijn onze kindjes bijna 7 en bijna 5. Ik zie mijn gezinnetje zo graag, zo ongelooflijk graag en ben dankbaar voor elke dag met hen!

Mama van Loewis, George en Juliette…

 

16/12/2019