Ons Eigen Verhaal...

Hierbij willen wij toch ook even graag ons eigen verhaal vertellen zodat jullie weten dat jullie als prematuurouders er niet alleen voor staan!


“Op 05/04/2013 werden wij na 34 w 1d mama en papa van onze Loewis! Een voor ons toen superklein mannetje met alles op en aan! 2.200 kg en 47 cm. Een gevorderde zwangerschapsvergiftiging zorgde ervoor dat we de zwangerschap moesten verbreken, onmiddelijk of het was zowel met mij als mama als met onze kleine man niet goedgekomen. Wat waren we blij als we die eerste schreeuw hoorde  We stonden als aan de grond genageld, daar alles met spoed gebeurde, maar waren zo trots en fier als we ons kleine mannetje voor het eerst zagen! Hij deed het meteen super en na 16 dagen mochten we ons kleine mannetje thuis verwelkomen! Zaaaalig!!!!”

“Een jaartje later besloten we dat het een mooie moment was voor een broertje of zusje! En wat was onze verbazing groot toen we in november vernamen dat er eentje van elk bij kwam!!! Een broertje en zusje voor Loewis!!! Zooooo leuk! Mijn droom was altijd al een tweeling geweest, maar gezien het nergens in de familie voorkomt dachten we dat het niet kon! Maar je ziet! Dromen komen soms uit! Ik was zooo blij maar voelde me ook al snel slecht. Op een gegeven moment op 30 weken kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte. De dokters vonden niets zorgwekkend maar mijn mama-hart zei me dat er iets niet juist was. En voila, ik kreeg gelijk. De huisarts zei me, als je niet zeker bent laat je je best even opnemen in het ziekenhuis en dat deed ik. De volgende dag werd ik al met de ambulance naar Leuven overgebracht en daar viel het verdict! Onze kleintjes waren al een maandje eerder gestopt met groeien! Ze ontwikkelden verder maar waren piepklein! 5 dagen later, op 31 W 2d, werden we na een nieuwe zwangerschapsvergiftiging mama en papa van Juliette, 38 cm en 1370 kg en George 36 cm en 1000 gr! Wat n mini mensjes! We waren blij, droef, op deze moment wisten we het even niet meer! Maar 1 ding waren we altijd! TROTS! Supertrots op onze kleine helden! 2 zware maanden stonden ons te wachten, tijden waarin we er te weinig waren voor Loewis en te weinig voor onze 2 mini mensjes! Die 2 maanden waren hartverscheurend, altijd liet je wel iemand in de steek! Maar toch! Je houdt vol, voor je partner, voor je kinderen! Wij hebben geluk gehad om sterke kindjes te hebben die het super goed gedaan hebben! Ook bij ons zijn er slechte momenten geweest, momenten van angst en verdriet! Maar 6 weken na geboorte mochten we onze kleine meid thuis verwelkomen en 2 weken later onze kleine man!!! Nu zijn we net een jaartje verder en kunnen we niet meer trots zijn op ons mooie gezin van 5!”

Liefs!

Mama van Loewis, George en Juliette